Takk fyrir innlitið Óli. Satt segirðu vinur margs er að minnast úr sveitaverunni á þessum árum. 12 ára gamall fór afi í sveit til Einars frænda þíns. Það var tvíbýli á þessarri jörð. Á hinum partinum var Valmundur afi þinn og Helgi frændi , sem var óþreitandi að fara með borgarbörnin í bíltúra um nágrannasveitirnar. Gamli Landróverinn átti oft í mesta basli að komast upp hæðstu brekkurnar en var því fljótari niður. Alltaf var glatt á hjalla í þessum ferðum og mikið sungið. Þess á milli sagði Helgi okkur sögur frá þeim stöðum sem við ókum um. Einn eftirminnilegasti bíltúrinn var þegar hann fór með okkur í Fljótshlíðina og inní Bleiksárgljúfur. Í þeirri ferð gerði hann sér far um, að aka um þær slóðir sem tengdust mér. En mamma er fædd og uppalin í Fljótshlíðinni.

Kunni Helgi margar sögur af Guðmundi afa mínum frá Háamúla. Auðvitað var komið við í Múlakoti en þangað fór ég nokkrar ferðirnar með pabba, en hann aðstoðaði oft Guðbjörgu með hennar vel þekkta garð. Þá var og komið við á Kirkjulæk, en þar ólst mamma upp frá unga aldri. Og var afi á Kirkjulæk eini afinn sem kaupamaðurinn á Móeiðarhvoli man eftir.

já Helgi var alltaf boðinn og búinn að gera eitthvað fyrir okkur börnin á bænum. Enda átti Einar fóstri ekki bíl á þeim tíma. En hann kom síðar. Splunku nýr Land Róver

Á hverjum sunnudegi  sem ekki var ekið um sveitirnar, voru sótt beisli og hnakkar, lagt á klárana og riðið út. Vinsælt var að koma við í Djúpadal og banka upp hjá Sigursteini gamla og versla hjá honum í sjoppunni. Þótt súkkulaðið væri stundum farið að hvítna af elli og appelsíniulimonaðið glært að ofan með gulri klessu á botninum létum við okkur hafa það. Flaskan var bara hrist vel og vandlega. Þá rann súkkulaðið vel niður með volgum veigunum.

Ef okkur þyrsti í nýrra slikkerí var farið á Hvolsvöll og verslað í Kaupfélaginu. Í þeim reiðtúrum var riðið eftir Öldunni skemmtilegt dalverpi sem nær frá Hvolsfjalli og niður að Eystri Rangá. Aldan er dýfst í Móeiðarhvolslandinu. Nú er þessi skemmtilaga reiðleið löngu lokuð.

Ógleimanlegir eru líka reiðtúrarnir yfir ála Þverár yfir á Bakkabæina. Þá var alltaf komið við í Eystra Fróðholti hjá Sigurgeiri og Boggu. Þar var alltaf líf á læk. Mesti æringinn og galgopinn var alltaf sjálf húsmóðirin. Ekki skemmdi það svo fyrir þegar sonurinn á bænum hann Óli settist við orgelið og spilaði fyrir gestina. Eða þegar hann tók upp nikkuna, þá færðist fjör í leikinn.

Ekki fækkaði ferðunum þangað yfir þegar Steini bróðir gerðist kaupamaður á bænum. Þá var farið undir gargandi kjóum sem steyptu sér yfir knapann er hann reið framhjá rústunum á bænum sem Gauja frænka og Geiri bjuggu í denn ásamt ömmu. Síðar fluttu þau  á Selfoss.

Í mörg ár eftir að sveitadvölinni lauk, var farið um hverja páska austur í Rangárvallasýslu og ævintýri sumranna góðu rifjuð upp. Oft voru það ævintýralegar ferðir sem sjálfsagt verða rifjaðar verða upp síðar. 

Nú kveður afi og minnist bernskunnar í sveitinni.

Nú styttist í annan fótinn að afi taki sér smá sumarfrí. Það kann að hljóma dálítið kaldhæðnislega, þar sem afi hefur verið í löngu bloggfríi. Margar hugmyndir hafa þó skotið upp kollinum á þessu tímabili, en vantað áræði til að koma þeim á þrykk. Því miður,  því að flestar eru nú orðar úreltar og að engu orðnar. Hinar verða að bíð betri tíma. Eftir viku - tíu daga er meiningin að æðibunast norður í land. Vonandi upptendrast afi af Þingeysku lofti í túrnum og mætir tvíefldur til leiks eftir heimkomuna. Si svona eins og uppblásin blaðra.

Einhvern tíma var meiningin að ljúka við fortíðna úr litlu byggðinni undir Hamrinum. En byggðin sú hefur tútnað út og margfaldast af íbúum sem voru um 500 á tíma krulla í Rósakoti. Einnig var það í myndinni að minnast ögn á umskiptin að flytjast í Kópavoginn. Hvort nokkuð verður af þessu eða hvort afi skiptir um gír, verður tíminn að leiða í ljós.

En nú verður afi að slá botninn í þetta raus. Málningarpenslarnir bíða í Grafarholtinu. Þar er sonurinn að mála á annarri löppinni. Eða alla vega með annan fótinn í gifsi. Sæl að sinni. Sjáumst þótt síðar verði. - Góðar stundir.

Góðu bloggvinir!  - Þyrnirós svaf í heila öld, en nú hefur afi sofið miklu lengur en það. Og er það að sjálfsögðu óafsakanlegt, þó ekki nema fyrir þær sakir að hver prinsessan á fætur annarri hefur reynt af öllum mætti að vekja svefnburknuna af dvalanum.

Eins og afi hefur sagt áður, er vorið mesti annatíminn hjá afa. Þegar honum tókst um síðir að fá tilskilda frídaga í nýju vinnunni, voru þeir löngu upppantaðir annarstaðar. En á hverju vori hefur afi tekið að sér ýmsa garðavinnu. Meira að segja frímerkið í Álfalandinu hefur ekki fengið þá meðhöldnun sem það á skilið. Þegar heim er komið eftir langan vinnudag er ekki nenna fyrir heimagarðinn.

Stundum þegar afi kemur heim með stirðan  og auman kropp hugsar hann að nú væri gott að eiga aðgang að góðum nuddara til að ganga í skrokk á honum. - Mjúklega þó.

Eins og gengur hefur afi fengið nóg af humyndum að segja frá og skrifa um, en því miður er flest af því annað tveggja gleymt eða úrelt. Ýmislegt um gróðurmál kom upp í hugann, svo og ýmislegt varðandi barnabörnin. Til dæmis var mikil háspenna í loftinu þegar verið búa Guðmund og Fróða til Danmerkurfarar. En þeir fóru til Álaborgar að passa frændur sína Hilmi Atla og Eið Orra. Spennan var líka mikil á þeim bænum. Elli pabbi fór með skólanum sínum í tveggja vikna ferð til Japan og Sigrún mamma var í prófum í Hjúkrunarskólanum sínum.

Þegar tvíburarnir voru spurðir hvernig ferðin út hafi gengið svöruðu þeir borginmannlega að þetta hafi ekki verið neitt mál frekar en venjulega!!!??  Eins og þeir væru alvanir að ferðast einir til útlanda, - bara að lesa skiltin og spyrja til vegar. Svo einfalt var það.

Sigrún fór með þá á flugvöllinn í Álaborg þegar þeir fóru til baka til Köpen. Á flugvellinum sá Sigrún konu með tvö börn og datt í hug að biðja hana að fylgjast með peyjunum. Það var auðsótt mál, konan sagði til nafns og kvaðst vera dómsmálaráðherra Danmerkur. Ekki af verra tæginu  að fá ráðherrafylgd.

Síðan eru drengirnir búnir að ferðast einir í lest til Svíþjóðar en þangað fóru þeir í opinbra heimsókn til ættingja og vina. Síðan eiga þeir eftir að vera í nokkrar nætur hjá frændfólki í Kaupmannahöfn og fara í Tívolíði áður en heim er haldið.

Nú kveður afi að sinni og óskar tvíburunum sínum góðrar heimkomu eftir ævintýraríka ferð. - Góðu bloggvinir, ykkur þakkar afi þolinmæði og stuðning. Enn er nóg að gera í garðavinnunni svo engu er lofað um næstu skrif. Sæl þar til næst.

Gleðilegt sumar!

Nú er þessi langdregni vetur á enda runninn. Vorið byrjar með kulda og trekki eins og vera ber.

- Eitt sinn var afi spurður á þessum vettvangi hver hann væri. Ekki þorði afi að svara því á annan veg en þann, en hann væri gamli maðurinn sem sæti í ruggustólnum í anddyri Garðheima. Nú er sá gamli maður kominn upp á loft og situr þar í mestu magindum og dottar í ruggustólnum sínum.

En  afi einmitt  farinn að vinna á sama stað og sá gamli. Ekki hefur afi enn heilsað upp á  svefnburkuna og skeggrætt við hann. Enda þætti einhverjum það undarlegt ef afi sæist á tali við tuskubrúðu þótt stór sé.

En það má nú segja að vorið er komið í Garðheima. Blómasendingar berast hvaðanæfa úr heiminum. Einkum frá Noregi, Danmörku og Hollandi. Og nú eru Íslensku plönturnar farnar að berast í hús þótt í litlum mæli sé. en þetta er allt að koma.

Það vill stundu togna úr þessari 70% vinnu sem afi ætlaði að vinna. Í dag er fyrsti frídagur  á virkum degi frá Páskum. Var við jarðarför í morgun og kvaddi Valda vin minn og starfsbróður hjá Sjónvarpinu. Hann  hefur átt í erfiðum veikindum síðan 1995

Blessuð veri minning hans. Aðeins mættu tveir vinnufélagar hans frá RÚV en þar vann hann um 10 ára skeið.

afi lætur gott heita í bili og á ekki von á miklum afköstum á þessu sviði á meðan þessi vinnutörn ríður yfir. Það er sannarlega líf eftir RÚV ekki spurning. Góðar stundir.

Ef þið viljið misnota konur og börn, stofnið þá trúarsamtök. Fremjið svo hinn illa gjörning í Guðs friði.

afi kveður bugaður og beygður og á ekki til orð í eigu sinni yfir íllsku mannanna.

Þar kom að því. Eftir 43 ár á jötunni, þar af 35 ár hjá Sjónvarpinu er afi kominn í vinnu hjá einkageiranum.  Þetta er nokkuð stórt fyrirtæki sem verslar með hinar ýmsustu vörur. Vinnutíminn hefur verið frá 8,9 - 18:00 og nóg að gera. Svo sannarlega í mörg horn að líta. Vöðvar sem ekki hafa verið í brúki í langan tíma eru  nú nýttir til fulls.

afi kveður út keyrður og búinn á því. Í bili að minnsta kosti. Sjáumst þótt síðar verði.

Gamla manninn hafði lengi dreymt að klífa fjallið mikla og háa. Komast burt frá þessu eymdarinnar veraldar vafstri. Hann hafði haft fjallið fyrir augunum alla sína hunds og kattartíð. Nú gat hann ekki beðið lengur. Kallið var komið. Gamli maðurinn sveipaði um sig slitna úlpugarminum og gekk til fundar við hinn mikla anda fjallsins.

Hann haltraði hægum skrefum á sínum mislöngu fótum, undir stjörnuprýddum himni. Barn að aldri sór hann þess eið að finna fjallvættinn mikla sem bjó í fjallinu. Nú varð ekki aftur snúið. Hann átti engra kosta völ. Varð að halda áfram hvað sem tautaði og raulaði. Fullur máninn gægðist upp yfir fjallsbrúnina og hvatti göngumanninn til dáða.

Í fyrstu var gangan létt og auðveld. Aflíðandi grasbalar. En svo tóku við brattar og lausar skriður. Hruflaður á höndum og fótum skreiddist öldungurinn hærra og hærra. Seint og um síðir komst hann upp að  klettabeltinu háa og svarta. Upp þetta ókleifa bjarg kæmist hann aldrei. Örþreyttur hallaði göngumaðurinn sér að köldu berginu. Honum fannst hann finna hjartslátt fjallsins. Eða voru það hans eigin hjartaslög?

Öldungurinn leit til baka. - Lítill drengur grét undir vegg. Hafði verði sendur til vandalausra í fóstur. Þar mátti hann lifa við háðsglósur og jafnvel barsmíðar og sult. Strák staulinn var ekki til neins brúks svona visinn og fatlaður. Einu leikfélagarnir voru ímynduðu álfabörnin í bæjarhólnum. Þau tóku drengnum eins og hann var. Gáfu honum sársoltnum að borða og léku við hann. Nú var búið að jafna hólnum  við jörðu. Eitt sinn er snáðinn ætlaði að strjúka til fjalls, var hann sóttur og honum sagt að ef þetta gerðist aftur myndi andi fjallsins taka hann og ekki skila aftur, .. nema dauðum.

Meðal þúsunda stjarna sem lýstu upp himinngeyminn var ein áberandi skærust. Áfram, gamli maður, hvíslaði stjarnan. - Þér mun takast það. Við fjallsbrúnina brosti máninn lokkandi augnaráði. - Við bíðum eftir þér. Komdu fljótt.

Hægt og stirðlega fikraði gamalmennið sig upp eftir hamrabeltinu. Reyndi að finna handfestu í smá klungrum og litlum nibbum til að tilla tánum á. Stundum var hann kominn að því að gefast upp, en þá sýndis öldungnum anda fjallsins bregða fyrir í tungljósinu. Aukinn þróttur fór um slitinn líkamann.

Örmagna og að niðurlotum kominn klóraði öldungurinn sig upp á fjallsbrúnina. Þar var HANN, hinn lýsandi máttugi andi fjallsins sem breiddi faðm sinn mót hinum aldna göngumanni og öldungurinn rétti fram sínar blóðugu og vinnulúnu hendur mót vættinum sem hann hafði beðið svo lengi.

- Þegar í ljós kom að gamli sveitalimurinn hafði ekki legið í fleti sínu um nóttina, var farið að leita hans. Uppi á fjalli fannst hann svo um síðir faðmandi örendur stóran stein. Nárinn kaldi var með bros á vör. - Hann var kominn heim.

Nú kveður afi sérstaklega og játar að kveikjan að þessum texta, var brot úr lagi sem hljómaði á öldum ljósvakans ekki alls fyrir löngu. Í flutningi Poul Dissing 

- "Þarna sjáum við Kópavog", sagði bílstjórinn sem ók okkur til nýrra heimkynna. Við vorum stödd á hæðinni við Fossvogskirkjugarðinn. Snjór var yfir öllu.  Framundan voru gróðrastöðvarnar Garðshorn og Sólvangur. Tvö hús stóðu á sjávarkambinum. Annað rautt en hitt gult. - Þarna er býlið Lundur,  hélt bílstjórinn áfram. Hvítmáluð húsaþyrping með grænum þökum. Þar fyrir ofan var strjál byggðin við Nýbýlaveginn. Í fjarska sást löng samfeld húsaröð við Álfhólsveg. Við enda götunnar voru tveir stórir braggar. Þar var smurstöð Esso og önnur starfsemi því tengt.

Á leið upp Kópavogshálsinn ókum við framhjá Fossvogsbúðinni við Kársnesbraut. Þegar upp á hálsinn var komið benti ökumaðurinn á húsið að Digranesvegi 6 - þarna á presturinn séra Gunnar Árnason heima og í húsinu númer 2 býr organistinn Guðmundur Matthíasson. Í því húsi var barnaskólinn til húsa áður en nýji skólinn var byggður.

Nú hallaði undan fæti og sást yfir í Garðahrepp og Hafnarfjörð. - Hvaða hús eru þetta? Spurði snáðinn og bennti á nokkur hvítmáluð hús með grænum þökum. -Þetta er Kópavogshælið og þar er líka holdsveikraspítali. Hrollur fór um guttann. Hann hafði heyrt svo margt miður fallegt um þann hræðilega sjúkdóm. Bílstjórinn bætti við að ekki væru nema örfáir sjúklingar þar. Kannski tveir eða þrír.

Við Hafnarfjarðarveginn þar sem við ókum inn á Hlíðarveg var lítill skúr. Ökumaðurinn sagði að þetta væri KRON eina búðin á stóru svæði. Aðeins opin nokkra tíma í viku. Mörg hús öll eins, vöktu athygli stráksa. - Þetta eru Sambandshúsin, sagði sá sem allt vissi, með aðra höndina á stýrinu og skypti um gír og sagði um leið að nú færi að styttast á leiðarenda. Stuttu síðar staðnæmdist bíllinn. - Ég kemst víst ekki lengra, traðirnar upp að húsinu eru hálf fullar af snjó. Við tókum pjönkur okkar og ösluðum snjóinn á vit nýrra tíma.

afi kveður að sinni og óskar ykkur öllum gleðilegra páska.

Nú er ég fullur ræfill og róni. Fötin mín rifin, snjáð og óhrein. Skelfing að sjá þessa þessa hörmungar mannsmynd, mælandi göturnar, stefnulaust og slagandi.  Ekki bætir það úr skák að vesalingurinn er gjörsamlega brók og fallítt. Búinn að spila rassinn úr buxunum og vel það. Á ekki lengur gráa bót fyrir boruna á sér. Matarlaus og allslaus með sultardropana lekandi úr sáru nefinu. Lífið gjörsamlega komið í rúst. Sannast sagna er ég nú kominn á klakann kalda. Ráfa betlandi um stræti og torg spilandi á tannlausa hárgreiðu. Í veikri von um smá aur fyrir matarögn eða brennivínstári. Er með verk fyrir brjóstinu og slæmann hósta. Hvað verður um mig? Hef ekki nennu eða þrótt að hugsa um það nú.

Ef ég pissa útundir vegg þar sem löggan sér til, fæ ég kannski húsaskjól í nótt. Um helgar er þar alltaf yfir fullt. Þá verð ég að gera mér að góðu að liggja í skúmaskotum eða undir stórum trjám.

Nú vafra ég um kaldur, hrakinn og sár svangur með naglakul. Það virðist vera fokið í flest skjól.

En að öðru leiti hef ég það reglulega gott, takk fyrir.

- Nú kveður afi í þetta sinn, enda nóg komið af svo góðu. En afi veltir fyrir sér hvort ekki sé tími til kominn að taka cd diskana með John Mogensen úr spilaranum og setja í staðinn Kim Larsen eða Poul Dissing. Einn ljóður er þar á, hann á engan disk með P. Dissing.

- Góðar stundir og gangið hægt um gleðinnar dyr. 

Það verður að segjast eins og er, að  afi hefur verið í mörgu að vasast og snúast, undanfarið. Verður því tölvuhróið að sitja á hakanum. Húkir eins og illa barinn rakki sem hefur verið sparkað útí horni, skjálfandi og ýlfrandi. Gjóandi á mann óttablöndnu augnaráði í veikri von um sátt. En húsbóndinn hefur öðrum hnöppum að hneppa. Síst af öllu er tími til að aumkva sig yfir hundskvikindið. Hvort allar þessar hneppingar skili einhverjum árangri, er alsendis óvíst. þótt mikið sé remst og puðað.

Einhvern tímann fyrir langa löngu minntist afi eitthvað á eldhúsinnréttingu. Ekki er allt búið enn þótt langt sé um liðið. Þó er nú komin einhver mynd á þetta.Einingin sem fór í spón, er ekki komin enn. Þrátt fyrir að búið sé að gera upp við rafvirkjann, er hann ekki alveg búinn enn.

En flísaleggjarinn lauk sínu hlutverki með stæl. Mætti á staðinn og fór ekki fyrr en verkinu var lokið. Svona eiga strákar að vera.

afi kveður sérstaklega og vonar að þessu tilstandi fari brátt að ljúka.