Nú eru þessar kosningar yfirstaðnar. Allir unnu. Ýmist stór sigur, lítinn sigur, varnarsigur, nauman sigur eða engan sigur. Í þeim hópi var afi. Hann tapaði. Þótt ljótt sé að segja frá þá skíttapaði karl kvölin. afi var einkar áhugalítill fyrir þessar kosningar. Honum ofbauð ruglið, bullið og þvættingurinn frá hinum svokölluðu frambjóðendum. Því fóru allar kosningaumræður fyrir ofan garð og neðan hjá afa. Ekki voru auglýsingar flokkanna hæðnishót betri, nema þvísíður sé. Hvað átti afi að kjósa? Átti hann að sitja heima með hendur í skauti og láta aðra um að ráða hag þessarar Guðsvesölu þjóðar? Þótt afi sé ekki ginkeyptur fyrir auglýsingum þá var ein sem fangaði hug hans og hjarta. Ákvörðunin var tekin.

Keikur og hnakkakerrtur arkaði afi á kjörstað í Kringlunni og dró ömmu nauðuga viljuga með sér. afi átti von á langri biðröð en svo var ekki. Í röðinni voru tveir af fyrrverandi samstarfsmönnum afa hjá Sjónvarpinu. Margt var spjallað og skrafað en ekki minnst einu orði á pólitík. Sey, sey nei, enda er það hin mesta leiðinda tík. Sigurviss gekk afi frá sínum kjörseðli. Ekkert var strikað út, enda var þetta mjög sigurstranglegur listi. Þetta virtist vera eini listinn sem ekki bauð upp á kosningakaffi. En afi lét sér það vel líka. Ekkert óþarfa bruðl á þessum síðustu og verstu tímum. Mínir menn!

Sjaldan eða aldrei hefur afi beðið kosningaúrslita með jafn mikilli óþreygju og spenningi sem nú. afi var viss um sigur, en hversu stór yrði hann?  Strax eftir lokun kjörstaða komu fyrstu tölur. afa féll allur ketill í eld. Þetta voru skelfilegar tölur. Það leit útfyrir algjöran ósigur hjá afa. Það var snemma gengið til náða þetta kvöldið í ömmubæ. Enda ekki eftir neinu að bíða. Úrslitin lágu fyrir. Þennan kosningadag hafði afi verið auðmýktur á hinn hroðalegasta hátt. Aldrei aftur skyldi hann láta glepjast að fjálglegum auglýsingum. Eins og afa er innanbrjósts nú mun líða langur tími þangað til að þessi listi fái að njóta hans atkvæðis aftur.

Sem betur fer eru kosningar leynilegar, en um leið og afi kveður tapsár og óríkur vill hann öðrum til varnaðar láta það fylgja með hér, að hann kaus LOTTÓ.

Góðar stundir.

Það hefur verið fjör í ömmubæ síðustu tvær helgar. Tvíburarnir og litli nafni Elís gistu báðar helgarnar. Skaplegt veður var fyrri helgina. Auðvitað var farið í rólórallý með litla manninn. Einn leikvöllur bættist við venjulega rúntinn. Það var leiksvæðið við Fossvogsskólann. Þangað er aðeins farið þegar Guðmundur og Fróði eru með í för. Stóru frændurnir sem eiga að fermast í vor þreytast seint að stjana við litla frænda sinn. Líkar þeim stutta það þræl vel. Ýmislegt annað var sér til gamans gert. Á laugardagskvöldinu var síðan slegið upp grill veislu. Tvær 18" dugðu skammt en varð að duga í þetta sinnið.

Seinni helgin var með ögn öðrum hætti. Titli stubburinn var lasinn með hita. Bað ekki einu sinni um að fara út. Sem er harla óvenjulegt þegar hann á í hlut. Nánast það eina sem hann bað um var stíll!!!  Já bleik var brugðið. En þetta varð ein mesta kubba og pústlhelgi sem sögur fara af. Litli nafni hafði í sínu farteski nokkur ný 35 kubba púsl einnig voru nokkur til í ömmubæ. Plilturinn litli varð ógnarfljótur að raða þessu saman. Enda segja fóstrurnar í leikskólanum hans að um leið og hann er búinn að púsla vill hann ólmur fara út að leika. Þegar líða tók á daginn fór litli frændinn að spyrja stóru frændur sína hvað þeir vildu fá í matinn. Já hann var með allan hugann við síðustu pizzuveislu. Það var látið eftir honum og farið í leiðangur. Þetta kvöldið voru þrjár 18" á borðum. Afgangurinn var borðaður í morgunmat á sunnudagsmorguninn.  Aðeins örlaði á smá beðni um róló göngu en það var mjög svo léttvægt suð.

afi kveður að sinni og þakkar peyjunum fyrir góða skemmtun. Góðar stundir. 

Eins og allir aðrir vetur silaðist þessi fyrsti vetur í Kópavogi áfram á hraða snígilsins. Áður en varði var komið fram á vor. Leikir barnanna breyttust úr snjóhúsabyggingum, snjókarlagerð, sleða eða skíðaferðum í bolta og eltingarleiki ýmis konar. Nóg var af auðum svæðum til þeirra hluta á þeim tíma. Á nokkrum stórum lóðum stóðu litlir og vannýttir bústaðir. Lóðirnar voru teknar eignarnámi en húsin látin vera. Þegar leið á sumarið gat það gerst fyrirvaralaust að eigendurnir mættu á svæðið. Þá þurfti að hafa snör fótatök og forða sér í burtu. Í asanum kom það oft fyrir að boltar eða yfirhafnir gleymdust á svæðinu. Nær undantekningalaust voru þessir munir teknir herskyldi. Var það mikill missir fyrir hluaðeigandi. En okkur var nær að fara inn á þessar lóðir í leyfisleysi. Enda svæði þessi vel girt með gaddavírsgirðingum og rammgerðu hliði læstu með voldugum hengilás. En engar girðingar voru svo ramgerðar að þær héldu þessum lóðartöku krökkum. Ein slík lóð var við hliðina á okkar lóð. Hana átti Jón Kornelíus Jónsson þekktur verslunarmaður í Reykjavík. Hans lóð var mikið notuð til ýmissa leikja.

Bak við Kron húsið sem var í nýbyggð var stórt og mikið tún sem var mikið notað  sem leiksvæði. Þá var einnig stór lóð með litlu húsi á horni Hlíðarvegar og Eskihvamms. Síðast en ekki síst voru það sandgryfjurnar innst á Fífuhvammsveginum. Þaðan var stutt að fara í lakkrísgerðina að fá sér nammi ef við  áttum þá aur. Það voru einkum strákar sem áttu reiðhjól sem sóttu í gryfjurnar. Þar voru þeir búnir að gera ýmsar torfærubrautir.  Hið margfræga frystihús stóð svo þar skammt frá.

Smá saman var stoppað upp í þessi göt og byggð stór og mikil hús okkur börnunum til mikillar hrellingar og armæðu. Það var sífelt lengra og lengra að fara til að finna lófa stóran blett fyrir leikina sem stundaðir voru í þann tíð.

Nú ætlar afi að bregða  sér á leik og ætlar út í vorið með klippur í hönd. Góðar stundir. 

Einn daginn þegar krulli var yfirgefa skólalóðina, hafði hópur unglinga umhringt bíl einnar kennslukonunnar og heftu för hennar. Þarna sat hún umkomulaus í bíl sínum og komst hvorki lönd né strönd. Strákarnir gerðu sér að leik að lyfta bílnum og létu hann síðan pompa niður. Þetta fannst þeim gaman og hlógu ógurlega af styrk sínum gagnvart varnarlausri konunni. Krulli vorkenndi henni mikið en gat ekkert að gert. Þarna sat konan og gat enga björg sér veitt. Hópurinn illvígi var ekkert á þeim buxunum að sleppa gíslinum úr prísundinni.

Þá var það að eldri  maður virðulegur í fasi gekk útúr skólanum. Hann sá fljótlega hverskyns var og gekk hægum skrefum í átt til hópsins. Þessu hafið þið gaman af  sagði hann stillilega við kraftakarlana. Já já sögðu þeir og færðust allir í aukana. Án þess að brýna raustina sagði Böðvar að sér fynndist kapparnir leggjast lágt að ráðast á varnarlausa konu. Það sló þögn á hópinn og slepptu þeir samstundis bílnum og viku frá. Kennslukonan gangsetti bílinn í snatri og spólaði burt.  

Það var lágt risið á berserkjunum þegar Böðvar kvaddi þá eftir að hafa rætt við hópinn dágóða stund. Kennarinn stansaði þar sem krulli stóð undir vegg og spurði hvort hann fengi ekki samfylgd heim á leið. Það var þegið með þökkum. Fleiri nemendur bættust í hópinn. Sjaldan gekk Böðvar einn heim úr skólanum. Oftast var hópur nemenda með í för. Á þessum tíma bjó Böðvar í kjallaranum hjá Frímanna Jónassyni skólastjóra. Síðar fluttist hann nokkrum húsum ofar við Digranesveginn. En oft urðu þeir samferða eftir þetta  Böðvar og pollinn úr Hveragerði

Ætli að það hafi ekki verið ári síðar eða tveimur sem Böðvar gaf út bókina STRÁKARNIR SEM STRUKU. Ekki minnkuðu vinsældir hans við það. Síðar komu tvær bækur í kjölfarið. Ævintýralegt jólafrí og Strákar í stórræðum. En Böðvar lést áður en fjórða og síðasta bókin um þessa hressu stráka kom út.

afi kveður sérstaklega og óskar ykkur öllum, bloggvinir góðir gleðilegra páska. Góðar stundir.

Smátt og smátt þegar á leið eignaðist krulli nokkra vini í bekknum. Meðal þeirra var Engelhart Björnsson. Hann átti heima í húsi rétt við skólann. Mamma hans ók um á gömlum svo nefndum Ísraels herjeppa af Willis gerð. Pabbi hanns var norskur og ók aldrei bílnum. Síðar var þessi strákur einna þekktastur fyrir störf sín með björgunarsveitunum.

Nýneminn úr litlu byggðinni líkaði mjög vel við kennarann. En Gunnar Guðmundsson kenndi aðeins út veturinn. Þá tók hann við skólastjórn í Kársnesskóla. Um haustið tók við bekknum Áslaug Eggertsdóttir og kenndi okkur í einn vetur. Þá tók við sá ágæti maður Óli Kr. Jónsson. Hann kenndi síðan bekknum þar til að við fórum í gaggó. Það má segja að pollinn úr Hveragerði hafi verið einstaklega heppinn með kennara þann tíma sem hann var í Kópavogsskólanum. Í þessa upptalningu vantar að sjálfsögðu sr. Gunnar Árnason sóknarprest, sem kendi biblíusögur. Hann var mjög skemmtilegur kennari og fór oft útfyrir efnið og sagði okkur þá einkum sögur frá bernskuslóðum sínum fyrir norðan.

Þegar Kársnesskólinn tók til starfa færðist handavinnukennslan þangað. Fyrir marga var nokkuð langt að fara. Engar strætisvagnasamgöngur voru á milli bæjarhlutanna á þessum tíma. Þeir smíðakennarar sem krulli man helst eftir voru Baldvin og Ívar. Einnig Sigurjón Ingi Hillaríusson sem einnig kenndi teikningu. En hann fylgdi okkur eftir alla leið í gaggó. Hann lét æskulýðsmál mjög til sín  taka og var nemendum innan handar með starfsemi af ýmsu tagi. Eflaust verður eitthvað greint frá því síðar.

Einn var sá kennari sem allir virtu og dáðu við skólann. Það var Böðvar frá Hnífsdal. Hver veit nema að sagt verði ögn frá honum í næsta þætti.

En afi kveður að sinni og biður ykkur vel lifa. Góðar stundir.

Heyrst hefur að lóan sé komin til Hornafjarðar og er það vel. Skáldin hafa ort sín fegurstu ljóð um lóuna. Hvernig hún manar mannana börn að taka til hendinni, eftir vetrardoðann. Hvernig hún fær okkur til að taka vonglöð mót sumri og sól. Hvernig hún rekur burt snjóinn. Skáldin dýrka lóuna og dá. Yrkja um hin fögru dirrindí. Frá afa færðu ekki ómþýðan óð sem geymast mun um aldur og ævi, eins og ljóð skáldanna. Nei heldur mætti kalla það ambögu sem gleymist áður en nóttin er úti.

Elsku litla lóa, nú ertu loksins komin að kveða burt snjóinn og önnur leiðindi. Þú ert komin að færa mér birtu og yl. Vængjum þöndum hefurðu barist gegn stormi og regni,  á þessari löngu leið til ísa kalda lands. Söngvar þínir eiga eftir að gefa mér von og trú á lífið. Örþreytt sestu á lítinn grasblett við ströndina og hvílist um stund. Blómskrúð mun vakna um tún og engi, eftir langan vetrar svefn. Hjörtun fyllast af hamingjunnar gleði og eftirvætningu. Fingurna klæjar að grufla í frjórri mold. Söngur þinn ómar um loftin blá. Heyrist víða, upp til heiða og inn til dala. Ástin vaknar eftir erfiðan vetur. Skyndilega breytist allt. Fönnin fer úr lautum og giljum. Vorsins angan fyllir sálina af vaxandi þrá.

En hvíldin er stutt. Óðara hefst hreiðurgerðin. Þótt enn sé von á skammvinnu hreti. Ungauppeldi er vandasamt verk. Hreint enginn barnaleikur. Vargur liggur í leyni. Það kemur ekki í veg fyrir að nú hefst hin fegursta sumarsinfonía. Þín dásemdarinnar dirrindí hljóma svo blítt. Spóinn vellir með hátt og snjallt. Hrossagaukurinn tekur hverja dýfuna af annari, svo hátt upp aftur og myndar hin undursamlegu hljóð sem láta svo vel í eyrum. Á girðingarstaur stendur stelkurinn á öðrum fæti og kann sér ekki læti, tístir hátt og hvellt. Fullkomnar þessa mögnuðu hljómkviðu. Hann á sér líka bústað með fiðruðum hnoðrum. Mitt í hringiðu þessa undurfagra tónverks synda óðinshanar á lítilli tjörn róta upp æti fyrir sín sísvöngu börn.

Vargurinn vomir yfir. VEIÐIBJALLAN hnitar hringi stóra. Starir haukfránum augum yfir landið. Ótti grýpur um sig um mýrar, móa, holt og hæðir, allt niður til ystu stranda. Sandlóurnar úti á aurunum hlaupa í felur. Mikill blekkingarleikur fer í gang. Lóan hleypur sem vængbrotin væri langt burt fra ungonum smáu, sem hvílast undir verndarvæng ástríkrar móður. Spóinn leikur álíka leik. Hrossagaukurinn liggur skjálfandi af hræðslu á sínu hreiðri.  

Í einni sjónhending steypir ránfuglinn sér niður og hremmir hrossagauksmóðurina. Flýgur síðan glaðhlakkalegur hátt í loft upp. Hristir óttasleigna og skrækjandi bráð sína í gulum hvofti sínum. Mávurinn á líka unga í sínu hreiðri.

afi kveður að sinni, en játar að sinfonían er enn ófullgerð. Það vantar lokatóninn. .... Lítill 10 ára snáði hljóp öskrandi og titrandi af reiði á eftir veiðibjöllunni sem neitaði að sleppa bráð sinni. Guttinn elti þjófinn þar til að áin teppti för. Þar hné drengurinn niður og grét. Í þetta sinn ekki af heimþrá þar sem hann var í sveit austur á Hornafirði heldur yfir vonsku heimsins. Hrossagaukurinn var uppáhalds fuglinn hans.  Góðar stundir.

Eftir að krulli flutti í Kópavoginn komst hann fljótlega að því að þar voru líka til stríðnispúkar. Jafnvel fleiri en í litlu byggðinni. Þeir höfðu úr nógu að moða. Pjakkurinn kom frá smá sveitaþorpi, hann var hrokkinhærður, en það var bara fyrir stelpur að vera með krullur. Pabbi hans var af erlendu bergi brotinn og danskur í þokkabót. Svo til að gera þetta ennþá safaríkara hét gaurinn óvenjulegu nafni sem gaman var að smjatta á og bögglast með á alla enda og kanta. Svo var strákurinn alveg sjónlaus, sá ekki einu sinni á töfluna. Smátt og smátt safnaðist ýmislegt fleira í sarpinn. Það kom einhvern tímann fyrir að peyjinn gekk í bættum buxum í þokkabót var búið að stoppa í sokkana hans líka. Allt var tínt til og ekki dapraðist fjörið þegar krullinn fór í leikfimi. Hann virtist vera óþrjótandi brunnur fyrir stríðnispúkana.

En það voru ekki bara strákarnir sem höfðu gaman af þessu ati, stelpurnar vildu líka taka þátt í leiknum þegar færi gafst. Það fannst krulla sárast af öllu. Sveitapilturinn reyndi eftir mætti að forðast þessa krakka. En stundum varð ekki undan því komist að umgangast þau. Þá var um að gera að taka þessu með þögn og þolinmæði, eins og hverju öðru hundsbiti.

Krulli reyndi að halda sig heima sem mest hann gat. En sem betur fer eignaðist hann nokkra góða vini og var það ómetanlegt. Síðar bættust í þennan hóp Siggi bekkjarbróðir en hann var að læra á harmonikku og kom með hljóðfærið í öll afmæli krulla á meðan þeir voru í barnaskóla. Síðar bættist í vinahópinn Reynir Finnbogason sem varð einn besti vinur sem afi hefur eignast um ævina. Hann lést úr hvítblæði rétt kominn á þrítugsaldurinn.

afi lætur hér staðar numið að sinni og biður ykkur öll vel lifa. Góðar stundir. 

Um síðustu helgi brugðum vi okku af bæ og heimsóttum lítið bæjarfélag í nágrenninu. Þangað höfðum við ekki komið í mörg ár. Með í för voru tvíburarnir sem minntust þess ekki að hafa komið þar fyrr. Þó ætlar afi að þeir bræður hafi komið þar við um þriggja ára aldurinn. En víst er að sá yngsti í hópnum hann litli nafni Elís hefur aldrei stigið þar fæti fyrr. Mamma hans og pabbi, Edda og Hermann voru einnig með í för.

Við vorum varla fyrr komin á staðinn en allt varð snældu vitlaust. Hin ýmsustu dýr léku lausum hala á götum bæjarins. Þarna var hópur af fólki enda einhver hátíð í gangi. Stuttu síðar kom lítil lúðrasveit eða að minnsta kosti smá hópur fólks sem barði bumbur og blés í lúðra. Um svæðið læddust þjófar og ræningjar og urðu gestir og gangandi að gæta eigna sinna. Það fréttist að það hafði verið brotist inn í verslanir í þorpinu á meðan við dvöldum þar.

Ömmu og afa varð um og ó, en strákunum fannst þetta allt mjög spennandi. afi andaði léttar þegar hann frétta að búið var að handsama þjófana og setja þá bak við lás og slá. En yfirvald staðarins ( sem litli maðurinn kallaði bæjarstjórann ) lá undir ámæli fyrir slægleg vinnubrögð. Einkum var þar um að ræða eina skapvonda kerlingu sem fussaði og sveiaði yfir öllu þessu ráða og reiðileysi.

Rétt áður en við ætluðum að yfirgefa bæinn kom upp leiðinda atvik það kveiknaði í einni byggingu staðarins gömlum vita í útjaðri þorpsins. Þarna virtust öll brunavarnarmál vera í argasta ólestri. Svo fólki leist ekki á blikuna. Fógetinn tók þá til þess ráðs að tæma fangelsi staðarins af rummungum og ræningjum. Þessi óaldarlýður barðist hetjulegri baráttu við eldinn og hafði betur. Þarna virtist stórtjóni afstýrt. Heyrst hefur að öllum föngunum hafi verið gefnar upp sakir vegna vasklegrar framgöngu.

afi kveður nú að sinni og varð ekki var við annað en bæði ungir og gamlir hafi líkað vel við þessa heimsókn í Kardemommubæinn. Góðar stundir.

Það var komið að lokum fyrsta skóladagsins. Krulli var ekkert að flýta sér, honum fannst vissara að að verða síðastur út. Gunnar kennari kvaddi nýja peyjann og spurði hvernig honum líkaði í  skólanum. Drengurinn svaraði dræmt, bara vel. Enn var slangur af nemendum á ganginum. Stígvélum og skóm hafði verið hent tvist og bast. Krakkarnir fóru um allt að leita af sínum skófatnaði. Krulli var heppinn í þetta sinn. Þarna á snaga hékk úlpan og stígvélin undir. Annað var með stórri bót.

 Hann flýtti sér út og ætlaði að hlaupa heim í einum grænum. Það var kallað á eftir honum. Krulli staldraði við og leit um öxl. Við útidyrnar stóð einn strákurinn í bekknum, hann Teitur. Mikið varstu lengi, viltu verða samferða heim? Ég á heima í Lindarhvammi, sagði strákurinn. Það varð úr að þeir urðun samferða Teitur og krulli. Sveitapiltinum var boðið inn í eitt af þessum flottu húsum sem dags daglega voru nefnd Sambandshús. Mamma Teits var heima, hún spurði hvort þeir væru ekki svangir. Þótt krulli væri sársvangur var hann ekkert að hafa orð á því. En mamman lagði á borð fyrir vinina. Gestinum fannst þetta vera mikil veisla.

Oft eftir þetta urðu þeir félagar samferða úr skólanum, en aldrei kom Teitur á Hlíðarveginn til krulla. Í næsta húsi fyrir ofan Teit við Hlíðarveginn átti heima annar strákur úr bekknum hann Nonni. En nokkrum árum síðar stofnaði faðir hans byggingarvöruverslun á Kársnesbrautinni sem hann nefndi BYKO.

Einn strákur í bekknum átti eftir að verða mikill og góður vinur krulla, það var hann Ágúst litli dökkærði snáðinn. Pabbi hans var af erlendum ættum eins og pabbi krulla. Á næstu árum áttu þeir eftir að bralla margt saman. Af nágrönnum á Hlíðarveginum var það Viðar, alltaf kallaður Viddi sem varð einn af góðum vinum nýflutta peyjans. Einnig Maggi á 21 sem var einu til tveimur árum eldri. Hann átti yngri bróðir og eldri systur, Hall og Önnu Boggu. Það var nokkur samgangur á milli þessara heimila. Maggi bar út moggann á Hlíðarveginum. Ekki vildi krulli verða minni maður en Maggi.

Einn daginn tók krulli Landleiðavagninn í bæinn og hélt beina leið í Vesturver þar sem Morgunblaðið var til húsa. Þar komst krulli á biðlista eftir að komast í blaðaútburð. Á þessum árum var Kópavogurinn mikið ævintýraland fyrir unga ofurhuga. Mikið af auðum svæðum sem hægt var að fara í ýmsa leiki. Nýbyggingar sem voru útum allar tryssur voru líka álitlegir leikvellir.

afi kveður nú að sinni, á meðan krulli er að átta sig á nýjum staðháttum. Góðar stundir.

Krulli var varla búinn að koma sér fyrir á aftasta borði út í horni þegar bjallan glumdi. Börnin þustu út úr skólastofunni. Nýi strákurinn beið eftir að allir væru farnir út. Þá stóð hann upp, með stílabók í hendi, gekk að töflunni og ætlaði að skrifa upp þar sem þar var ritað. En kennarinn varð fyrri til að þurrka af krítarletrið snéri sér síðan að nýnemanum og sagði honum að drífa sig út. Þetta væru stuttar frímínútur. Drengurinn fór í stígvélin en lét vera að fara í úlpuna.

Hann var varla fyrr kominn út að snjóbolti kom aðvífandi og lenti í öðru eyranu.  Hlátur og klapp. Stóru strákarnir köstuðu snjóboltum án afláts. Það voru einkum yngri börnin sem urðu fyrir þessari orrahríð. Krulli reyndi að klóra snjónum úr eyranu svo lítið bar á. Þegar bjallan klingdi reyndi sveitastrákurinn að finna einhvern sem hann kannaðist við úr bekknum. Til að komast í rétta röð. Hann var ekki alveg viss. En þegar Gunnar kennari kom á tröppurnar var ekki um að villast lengur.

Í upphafi næsta tíma kom kona í hvítum sloppi inn í skólastofuna. Hún hélt á hvítrin postulíns könnu með bláu blómamunstri. Hún gekk nú á röðina og hellti einhverju upp í börnin. Sum vildu ekki og var það látið gott heita. Þegar röðun kom að krullaopnaði hann munninn og beið eftir veigunum. Lýsi? Spurði konan í hvítasloppnun. Strákurinn kinkaði kolli og vænn slurkur af volgu lýsi fyllti munninn. Þetta rann ljúflega niður. Börnin sem ekki vildu lýsið fengu nú litlar gular lýsistöflur.

Þetta var hún Halldóra skólahjúkrunarkona. Sonur hennar Helgi var í bekknum og slapp hann ekki við lýsið frekar en flestir aðrir. Í löngu frímínútunum átti að vera drekkutími eins og krakkarnir kölluðu það. En Krulli hafði ekkert nesti meðferðis. Gunnar kennari sagði yfir hópinn að öll börnin ættu að koma með nesti. Það væri ófært að vera svangur í skólanum. Einn strákur í bekknum, hann Siggi fékk að hlaupa heim til að nesta sig. Enda bjó hann í næsta húsi við skólann. Bara handan götunnar í litlu og gömlu húsi.

Einhvern veginn læðupokaðist tíminn áfram. Við hverjar frímínútur hafði Krulli sama háttinn á, fór síðastur út. Þá reyndi hann að sæta lagi að fara að töflunni og hripa niður þar sem þar stóð, en alltaf varð kennarinn fyrri til að þurrka allt út.  Í miðri skólastofunni sátu hlið við hlið litli og stóri. Stóri var hár og ljóshærður. Sá hét Einar en sá litli með hrafnsvart hár var Ágúst. Þeir áttu heima í sama húsi skammt frá skólanum.   Í bekknum voru margir nemendur úr vesturbænum. Þeir fóru allir í nýbyggðann Kársnesskólann um haustið og kynntist Krulli fæstum þeirra.

Nú kveður afi að sinni og biður ykkur vel lifa. En getur ekki varist þeirri hugsun, hvort hann eigi nokkurn tímann eftir að eignast vini úr þessum hópi. Það verður bara að koma í ljós þótt síðar verði.  Góðar stundir.