Ein fyrsta fjölskyldan sem við kynntumst eftir að við fluttum í Kópavoginn í janúar 1956 var María á Hlíðarvegi 21 og börnin hennar þrjú. Elst þeirra var Anna Bogga síðan Magnús sem var einu til tveimur árum eldri en krulli úr Rósakoti. Hallur var yngstur, hann var á svipuðu reki og litli bróðir. Sumarið sem hrokkinkollurinn úr Hveragerði var í skólagörðunum á Klambratúni byrjaði Maggi að bera út moggann á Hlíðarveginum. Þá fæddist hugmynd í kolli krulla, úr því að Maggi gat borið út blöð gæti krulli það líka. Jafnvel þó að Maggi væri eldri og stærri.

Síðla sumars gerði pollinn sér ferð í bæinn og kom við í Morgunblaðshúsinu við Aðalstræti. Þegar þangað var komið arkaði peyinn beinustu leið inn á ritstjórn og bar upp erindið, hvort hann gæti fengið að bera út moggann sem næst Hlíðarveginum? Karlarnir sem þarna voru góndu á komumann. Þetta litu út fyrir að vera alvarlega þenkjandi menn. Loks sagði einn þeirra að  betra væri að tala við stelpurnar á hæðinni fyrir neðan. - Ekkert laust sögðu stelpurnar, en ef þú vilt fara á biðlista getum við hringt í þig ef eitthvað losnar. Það  er enginn sími heima sagði strákurinn. Konurnar virtust vera hissa en tóku niður nafn guttans og heimilisfang. Rétt áður en skólinn hófst um haustið kom Maggi með þau skilaboð að krulli ætti að mæta í viðtal í Morgunblaðshúsið.

Það hafði losnað starf blaðbera við Digranesveginn. Hvort drengurinn treysti sér til þess? Þetta væri nokkuð stórt svæði. Frá Hafnarfjarðarvegi og innstu húsin við Álfhólsveg auk tveggja húsa við Álfabrekku alveg niðundir Nýbýlaveg. Síðan voru það allar götur milli Digranesvegar og Álfhólsvegar, alls 87 blöð. Það fylgdi sögunni, að blöðin yrðu send með fyrsta Landleiðavagni úr Reykjavík kl 006 að morgni og yrði blaðberinn sjálfur að sækja blöðin í vagninn. Án þess að hugsa sig um  tók krulli starfið. Þetta reyndis ekki eins létt verk og drengurinn hélt. Ekki höfðu foreldrarnir hugmynd um þetta brall drengsins.

En hvernig til tókst verður sagt frá síðar. En afi kveður að sinni og biður ykkur vel lifa. Góðar stundir.

Stundum kom það fyrir að mektar menn úr borgarkerfinu komu í heimsókn í skólagarðana. Þar á meðal var Malmquist. Hann mun hafa haft yfirumsjón með görðunum. Hann var alltaf klæddur í ljósgráum jakkafötum og með bindi. Malmquist stóð sjaldan lengi við en vakti ávallt mikla athygli hjá okkur krökkunum. Kannski að það hafi verið vegna hins flotta klæðnaðar. Annar maður kom einnig stundum við í görðunum. Sumir sögðu að hann væri yfirverkstjóri. Hann var stór og þrekinn, eða það fannst guttanum að  minnsta kosti. Þetta var Sigurbjörn Eiríksson. Hann var langt frá að vera eins flottur í tauinu og hinn yfirmaðurinn.

Það var komið að lokum á skólagarða stússi þetta sumarið. Drengurinn rölti með það skásta af uppskerunni í búðina til Christensen. Hann tók stráknum vel eins og alltaf. Kaupmaðurinn rétti drenghnokkanum seðil og bað hann að fara vel með. Ekki eyða þessu í neina vitleysu sagði búðareigandinn og snéri sér að næsta viðskiptavini. Sumir höfðu orð á því að þetta hafi verið rífleg greiðsla fyrir þetta lítilræði.

Síðla sumars ók bíll í hlað á Hlíðarveginum. Útúr bílnum sté maður í ljósgráum jakkafötum og spurði um pabba. Þarna var semsé kominn sjálfur Malmquist. Þeir lokuðu sig inní stofu með kaffibolla. Yfirmaðurinn stóð ekki lengi við og ók á brott í fínu jakkafötunum sínum með flotta hálstauið sitt. Við sem heima vorum urðum forvitin. En pabbi var þögull, óvenju þögull. Nokkrum dögum síðar kom svo Sigurbjörn Eiríksson í heimsókn. Þetta var rétt fyrir kvöldmat og var honum því boðið að borða með okkur. Nú var ekki borðað í eldhúsinu heldur lagt á borð í stofunni. Í matinn þetta kvöld voru kjötbollur í brúnni sósu. Sigurbjörn lék á alls oddi og lét dæluna ganga á milli þess sem hann gerði matnum góð skil. Þegar búið var að taka af borðinu og farið að vaska upp sátu mennirnir einir inní stofu. Stuttu síðar kvaddi gesturinn  glaðbeittur og þakkaði fyrir góðan mat og móttökur. Við vorum eitt spurningamerki. En pabbi sagði ekki orð.

Fljótlega kom þó í ljós tilefni heimsóknar þessarra heiðurs manna. Pabba var sagt upp hjá garðyrkjudeild Reykjavíkurborgar. Sögð ástæða var sú að borgin varð að sjá um sína þegar atvinnuástand var svo slæmt sem raun bar vitni. Að þeirri ástæðu gátu þeir ekki ráðið Kópavogsbúa í störf hjá borginni. ???

Þetta varð til þess að garðyrkjumaðurinn fór aftur að vinna hjá Sænsk-Íslenska frystihúsinu við Arnarhól. Ekki átti það beint upp á pallborðið hjá mínum manni. en á þessum tímum urðu menn að taka hverja þá vinnu er bauðst. Hvort þeim líkaði betur eða verr.

Þetta varð til þess að að níu ára drengur tók til sinna ráða. Honum fannst að hann þyrfti að hjálpa til ef hægt væri.

afi kveður að sinni og mun greina frá því síðar hvernig til tókst. Góðar stundir. 

Á Klambratúni var býlið Klambrar. Þar mun hafa verið tvíbýli. Christensen kaupmaður sem rak kjötverslun á horni Rauðarárstígs og Háteigsvegar, bjó á öðrum partinum. Stuttu eftir að að pollinn úr Kópavoginum fór að paufastst við kálrækt þarna á Klambratúninu fórum við feðgar í heimsókn til kaupmannsins. En þeir pabbi voru góðir vinir, enda samlandar. Okkur var boðið í stofu og karlarnir hófu samræður á sínu máli. Lóa, húsmóðirin á bænun bar fram kaffi  ásamt góðu meðlæti. Lóa var einstaklega hláturmild og hjartahlý kona. Eftir að drengurinn hafði gert góð skil veitingunum fór hann út með bræðrunum Svenna og Bjössa. Þetta voru skemmtilegir strákar. Þeir voru hávaxnir eftir aldri enda fóru þeir snemma að leika körfubolta.

Þegar við komum inn aftur  sagði Christensen glaðhlakkalega við gestinn unga: Svo þú ert farinn að rækta grænmeti hérna í túnfætinum hjá mér. Pollinn svaraði með semingi að hann væri að hugsa um að hætta því vegna þess hversu garðurinn væri erfiður. - Þú ferð ekki að gefast upp núna strákur, hálfnað verk þá hafið er, skaut pabbi inní umræðuna.  Um þetta urðu nokkrar samræður. Að lokum sagði kaupmaðurinn: Ég skal kaupa af þér uppskeruna í haust ef þú vilt. En fólk vill bara fyrsta flokks grænmeti svo þú verður að vanda þig við uppeldið. Fólk vill frekar smáar og góðar radísur en stórar og trénaðar. Að lokum sagði hann að aldrei eigi að hætta við hafið verk þótt það sýnist erfitt í fyrstu. Erfiðleikarnir eru til að yfirstíga þá. Orð kaupmannsins hvöttu ræktandann unga til dáða.

Christensen stóð við sitt. Það fyrsta sem tekið var uppúr garðinum voru radísur. Drengurinn valdi þær skástu frá  og rölti með þær á Rauðarárstíginn. Ný þveignar og fínar. Kaupmaðurinn var í óðaönn að afgreiða frúrnar í hverfinu. Eftir smá bið tók kaupmaðurinn eftir pollanum. Hann gaf honum bendingu um að koma bakvið búðarborðið, þar tók hann við herlegheitunum. Ekki var þetta nú mikið en samt fékk strákurinn 15 krónur fyrir vikið. Kaupmaðurinn setti garðávextina á fat og lagði það í kjötborðið hjá öðru grænmeti. Drengurinn þakkaði harla glaður og hreikinn fyrir sig. Á leiðinni út heyrði strákurinn að kaupmaðurinn sagði við eina frúna að komnar væru radísur  nýjar uppúr garðinum hvort hún vildi prófa? Já takk endilega svaraði frúin.

Hann var rogginn með sig strákurinn sem hljóp léttum skrefum út á Miklatorg í veg fyrir Landleiðavagninn.

Bræðurnir Svenni og Bjössi reka núna sitt hvora  Kjöthöllina. Önnur er í Skipholtinu en hin er á Háaleitisbrautinni.  Þetta var eina sumarið sem afi stundaði skólagarðana á Klambratúni. Meira um það síðar. En oft eftir þetta heimsótti garðyrkjumannssonurinn fjölskylduna á Klömbrum og var alltaf hlýlega tekið. Já svo sannarlega á afi góðar minningar þaðan. Góðar stundir.

Fyrsta sumarið okkar í Kópavoginum 1956 fékk pabbi vinnu hjá skólagörðum Reykjavíkur. Í þann tíð voru garðarnir á Klambratúni við Lönguhlíð milli Miklubrautar og Flókagötu. Nokkru eftir að starfsemin var komin í fullan gang bauð pabbinn peyjanum að koma. Það var eitt stykki laust. Þótt áhuginn væri af skornum skammti tók stráksi Landleiðavagninn áleiðis til Reykjavíkur einn góðviðrisdaginn. Hann hoppaði glaðbeittur útúr vagninum við Þóroddsstaði og skokkaði eftir endilangri Lönguhlíðinni, smá kvíðinn þó. Þegar hann mætti á svæðið var pabbinn upptekinn við vinnu sína. Þarna var is og þis. Börn með hrífur og önnur verkfæri í hönd. Sum með garðkönnur á lofti og vökvuðu í gríð og erg.Í flesta ef ekki alla reitina var búið að planta og sá grænmeti af ýmsu tagi. Rauðhærð freknótt stúlka sem sagðist heita Erla vísaði pollanum á eina lausa beðið á svæðinu. Hún var eitthvað svo undirfurðuleg á svipinn og sagði að sá sem ætti þennan garð hefði aldeilis nóg að gera þetta sumarið.

Drengurinn starði á væntanlegan garðinn sinn. Honum leist alls ekki á blikuna. Þetta var allt öðru vísi en hjá hinum börnunum. Hjá þeim var allt svo snyrtileg og fullt af öllu mögulegu grænmeti. Meira að segja voru þau flest ef ekki öll búin að sá radísum og næpum sagði stúlkan með freknurnar. Þetta var reitur númer 19 endastykki næst Flókagötunni. Helmingur garðsins var urð og grjót, en hinn helmingurinn þakinn húsapunti. Erla glotti lítið eitt útí annað og sagði um leið og hún fór að það væru verkfæri í vinnuskúrnum, ef þau væru þá ekki í notkun. Skömmu síðar kom pabbinn og sagði brosandi eins og ekkert væri sjálfsagðara að nú þyrfti að láta hendur standa framúr ermum. Þegar pabbinn var farinn til að sinna sínum verkum hófst hreinsunarstarfið. Háðsglósur dundu á úr öllum áttum. Drengurinn lét sem hann heyrði þær ekki. Enda fór það svo að ekki kynntist ræktandinn í ólukkubeðinu nokkrum krakka er þarna voru þetta sumarið.

Aðra sögu var að segja með starfsfólkið. Erla var alltaf boðin og búin að hjálpa snáðanum þegar hún hafði tíma til. Þarna var líka skemmtilegur strákur sem kallaður var Elli. Hann varð síðar veitingamaður og rak um tíma Rúgbrauðgerðina og Valhöll á Þingvöllum. Ragnar Jóhannsson var á dráttarvél með kerru í eftirdragi daginn út og daginn inn. Hann var mjög efnilegur knattspyrnumaður og var mjög vinsæll af öllum krökkunum. Hann lést rúmlega tvítugur að aldri vegna einhvers sjúkdóms. Jón gamli, aldursforseti garðanna bjó í bragga á svæðinu við Sjómannaskólann. Þangað var okkur pabba einhverju sinni boðið í kaffi. Ein konan hét Lena Rist, en pollinn kynntist henni ekkert af ráði. En Pabbi þekkti vel til foreldra hennar.

Oft í upphafi verunnar í görðunum á Klambratúni var drengurinn kominn að því að hætta þessu puði og streði. Garðurinn var aldrei til friðs og var alla tíð erfiður viðfangs. Eitt frekar en annað varð þó til þess að 9 ára snáðinn þráaðist við og hélt út allan tímann. Meira um það í næstu skrifum.

afi kveður að sinni önnum kafinn við arfatínslu og biður ykkur vel lifa. Góðar stundir.

Á viðreisnarárunum var afi að vinna á nokkuð fjölmennum vinnustað. Í húsinu var mötuneyti. Tvístraðist því hópurinn í hádeginu því fólk mataðist á mismunandi tímum eins og gengur. Eins var það með síðdegiskaffið. En aðal helgistund þessa vinnustaðar var morgunkaffið. Þá safnaðist allur hópurinn saman í litla fundarherberginu. Var þá oft glatt á hjalla. Enda margir fróðir og skemmtilegir menn er þarna unnu. Þar á meðal skáld, rithöfundar og hagyrðingar slungnir og góðir. Flugu vísur, limrur  og annar kveðskapur um salinn á meðan á kaffitímanum stóð. Eins voru þarna sögumenn góðir sem höfðu frá ýmsu að segja. Einn í þessum hópi var Runólfur. Ekki var hann meðal skáldanna í hópnum en átti þó til að skjóta fram ambögum og hnoði til að hrella skáldin. Runólfur var um fimmtugt. Annálað snyrtimenni. Hann var ókvæntur. Á þessum tíma hafði hann fest sér kaup á íbúð í byggingu. Eftir því sem sagt var, var íbúðin einkar glæsileg á þessum tíma mælikvarða.

Þegar kom að afhendingu ákvað nýji íbúðareigandinn að leigja hana út í eitt til tvö á til að hafa upp í kostnaðinn. En margt fer öðruvísi en ætlað er. Leigan barst seint og illa. Þegar svo hafði gengið í langan tíma fór hann á fund íbúanna. Við blasti heldur ófögur sjón. Íbúðin fallega var nánast í rúst. Þar stóð ekki steinn yfir steini. Nánast allar innréttingar skemmdar eða nánast ónýtar. Það reyndist ekki heiglum hent að koma fólkinu út fyrr en seint og um síðir. Hófst í kjölfarið mikið endureisnarstarf, með ærnum tilkostnaði.

Runólfur var hláturmildur og hafði góðan húmor. Hlátur hans var frekar rámur og byrjaði eins og djúpt niðri. Ef svo mætti að orði komast og var bráð smitandi. Svo bar til um þessar mundir að maðurinn keypti sér nýja bifreið. En hann hafði verið bíllaus í þó nokkurn tíma. Bíllinn hét Ford Taunus 12 M Cardinal og var framjóladrifinn. En það var ekki algengt á þeim tíma. Að minnsta kosti hafði Runólfur aldrei átt neinn slíkan fyrr. Þegar á leið veturinn gerðist hann nokkuð snjómikill og harður á Reykvískan mælikvarða.

Eitt sinn þurfti Runólfur að skjótast upp í Mosfellssveit. Ártúnsbrekkan var illfær sökum snjóa, hálku og fastra bíla sem lágu þvers og kruss um alla brekkuna. Nú voru góð ráð dýr fyrir ökumann nýja bílsins. En hann hafði engin vettlingatök og setti keðjur undir bílinn. ( Að aftan, eins og hann var vanur.) Það er ekki að orðlengja það að bíllinn flaug sem ekkert væri upp alla Ártúnsbrekkuna framhjá bílasúpunni sem þar sat föst. Eftir að hafa sinnt sínum erindum í sveitinni kom hann glaðbeittur til baka og þakkaði keðjunum hversu vel gekk. Þá spurði einn vinnufélaginn hvort bíllinn væri ekki með framdrifi? Jú Runólfur hélt það nú, en áttaði sig nú fyrst á því að betra hefði verið að hafa keðjurnar að framan. Enginn hló meira að þessu en vinur okkar Runólfur.

Hér lætur afi staðar numið að sinni og biður alla bloggvini sína vel lifa. Góðar stundir

Vegna tölvuleysis og bloggþunglyndis hefur verið fátt um fína drætti í afabloggi undanfarið. Hvort úr rætist kemur bara í ljós. Eigi veit eg það svo gjörla hvort einhver mixtúra eða annarsskonar elexír virki á þess háttar sjúkdóm eða hvort duglegt spark í óæðri endann dugar. En áfram með smérið þar sem frá var horfið. En nú er svo langt um liðið að það er farið að fenna yfir gömul spor, og það í öllu snjóleysinu hér fyrir sunnan.

Það hefur verið árviss viðburður að skunda á Þingvöll með tvíburana Guðmund og Fróða. Fyrir utan aðrar ferðir hefur Þingvalla ferðin alltaf verið vinsælust. Síðastliðið sumar voru frændurnir frá Jótlandi í heimsókn og því tilvalið að taka þá með. Yngsti frændinn rétt náði að hitta þessa fáséðu frændur sína áður en hann lagðist í víking til ömmu og afa Ljósavatnsskarðinu. í þeirri ferð varð hann þriggja ára gamall og veiddi sinn fyrsta fisk á sína eigin veiðistöng. Eins og hjá sönnum veiðimanni stækkaði fiskurinn stöðugt eftir því sem veiðisögurnar urðu fleiri.

Þrátt fyrir að nú væri einum stráknum færra voru þeir of margir í ömmu bíl. Það var því ekki um annað að ræða en að útvega annan reiðskjóta. Það dugði ekki minna en að hafa tvo til reiðar fyrir svona höfðingja. Guðmundur tvíburapabbi var meira en tilbúinn að slást í hópinn. Árla morguns var lagt í'ann. Til að nýta daginn sem best. Í ömmubíl voru Eiður Orri og Fróði. En Guðmundur Þorgeir og Hilmir Atli í hinum. Þegar lagt var af stað vildi Eiður sem var sex ára, fara í keppni við Fróða hvor þekkti fleiri bílategundir. Entist þessi keppni út ferðina. Þegar komið var útfyrir bæinn vildi Eiður gera leikinn enn erfiðari með að nú áttu þeir að þekkja bílana um leið og þeir sáust. Þetta var hin besta skemtan og áhöld um hvor hafði betur.

Það er orðin hefð fyrir því að byrja Þingvallarreisuna á ís. Á því varð engin breyting á í þetta sinn. Svo hófst upphitunin með hlaupum og ærslum hjá þjónustuskálanum. Síðan var haldið upp að Öxarárfossi. Þar var dundað drjúgan tíma, því tvíburarnir þurftu að vaða ár og klífa björg og kletta. Ekki síst þurftu þeir að kenna sléttlendingunum undirstöðuatriðin í þessum fræðum. Álaborgararnir létu þó vera að sullast yfir ána í þetta sinn en voru furðu seigir í klettaklifrinu.

Síðan voru hinar ýmsustu gjár skoðaðar og kannaðar. Voru gestirnir án efa hrifnastir af peningagjánni. Áður en nestiskarfan var upptekin var farið að Valhöll. Viðurstyggð eyðileggingarinnar blasti við. Einum til tveimur dögum áður hafði þetta hús brunnið til kaldra kola. Þegar við ókum í burtu sagði Fróði: Er það ekki skrýtið, afi að það hefur aldrei verið tekin mynd af okkur við Valhöll,  við sem erum búnir að koma hingað með ykkur á  hverju ári síðan við vorum litlir? - Jú afi tók undir það.

Við fundum góðan stað útí hrauni til að matast. Þegar lagt var af stað í seinnihluta ferðarinnar fengum við amma nýja farþega. Hilmi og Guðmund, Fróði og Eiður fóru í hinn bílinn. Ekið var meðfram vatninu áleiðis í Grímsnesið. Þar var áð skamma stund í Þrastarlundi áður en brunað var í bæinn. Það var farið aðkvölda og Hveragerði verður að bíða betri tíma.

Það voru ánægðir ferðalangar sem sofnuðu á stofugólfinu í ömmubæ þetta kvöldið.

afi kveður að sinni, litli frændi kom úr sveitinni daginn áður amma og afi flugu út með dönsku prinsana og náði því að kveðja og segja frændunum veiðisögu. Guðmundur og Fróði voru farnir í Vatnaskóg.

 Góðar stundir þar til næst.

afi óskar öllum bloggvinum sínum fyrr og síðar ánægjulegrar jólahátíðar, og gæfuríks komandi árs. Þakka samverustundir liðinna ára.

Góðar stundir.

Deginum brá illilega í brún þegar nóttin skall á svona næstum fyrirvara laust. Það kom deginum algjörlega í opna skjöldu. Einmitt á þeirri stundu þegar leikurinn stóð sem hæst og fjörið var rétt að byrja. Já nóttin kom og sparkaði deginum útí ystu myrkur. Þar varð dagurinn að dúsa þar til morguninn staulaðist á fætur við sólarupprás.

Nóttin getur verið æði dintótt þegar sá gállinn er á henni. Hún mismunar fólki. Sumum vaggar hún blíðlega í ró og leyfir þeim að hvílast fram að dagrenningu. Nóttin á það líka til að leggja suma í einelti og gerir þeim allt til miska sem hún má. Heldur fyrir þeim vöku sem vilja hvílast  í faðmi nætur, eftir langan erilsaman dag. Nóttin gerir þeim ýmsa óskunda.  Kemur af stað martröðum og hugarórum sem eiga sér lítinn stað í raunveruleikanum. Framkallar vonda drauma. Kvíðablöndnum hugsunum læðir nóttin að fórnarlömbum sínum, eins og eitri sem smýgur um allan líkamann. Kemur í veg fyrir að fórnarlömbin sofi meira en stutta dúra í senn. Ef dúrarnir verða of langir, ýtir nóttin kalda og dimma við svefnburkunum með harkalegum hætti svo þeir hrökkva upp lafmóðir eins og eftir eitt og hálft maraþon. Þá glottir nóttinn illyrmislega og hlær draugalegum dimmum hlátri. Það er ekki fyrr en undir morgunn sem næturdrottningin linar tökin. En þá er líka orðið of seint að lúra lengur. Skyldan kallar.

Nóttin á sér líka aðrar hliðar. Oft er hún hlýfiskjöldur óvandaðra manna, sem ganga um rænandi og ruplandi. Hlaupa um og berjandi mann og annann í tíma og ótíma. Í skjóli myrkurs umlykur hún þennan óþjóðalýð og felur þá fyrir laganna vörðum. Allt í einu er eins og nóttin sé búin að fá nóg í bili. Stjörnudýrðin flæðir um allt himinhvolfið. Litríkir englar stíga dans við undirspil léttleikandi norðurljósa. Hvílík fegurð. Hálffullur máninn dáist að allri dýrðinni.

Brátt fer að birta af degi. Roðagullin ský draga sig saman á austurhimninum. Drottning næturinnar geyspar ógurlega. Svo hátt að morguninn vaknar af værum blundi. Nóttin hefur verið honum ónæðisöm. Því er dagurinn dálítið þreyttur og stúrinn þegar hann mætir til vinnu sinnar í morgunsárið. En nóttin er lögst til hvílu. Á meðan hún hverfur inn í draumalandið sitt ráðgerir hún næsta næturgaman.

afi kveður að sinni og ætlar að njóta dagsins meðan hans nýtur við.                  Góðar stundir. 

Morguninn vaknaði heldur þungur og úrillur þennan daginn. Hann var illa sofinn. Nóttin hafði verið honum erfið. Hann hefði gjarnan viljað lúra ögn lengur. En það dugði ekkert slór eða droll. Nóttin var farin af vaktinni og nýr dagur tekinn við. Svo morguninn vrð að drattast á fætur hvort sem honum líkaði betur eða ver. Það var því mikil ólund í morgninum þegar hann renndi sér niður brattar skriður fjallsins fyrir ofan bæinn. Veðrið var hryssingslegt og gekk á með rok éljum.

Borgin svaf og bæirnir allt í kring. En þarna var einhver hreifing. Blaðburðarfólk hljóp milli húsa með hausinn undir bringu. Góðan daginn blaðberar, kallaði morguninn kannski lágum rómi því enginn heyrði til hans. Vindurinn gnauðaði hátt þegar hann feykti síðustu laufblöðunum af trjánum. Góðan daginn tréin mín stór og smá, öskraði morguninn og reyndi að yfirgnæfa vindinn. Greinar trjáa og runna feyktust til og frá. þau gátu með engu móti tekið undir kveðjuna í þessum rok rassi.

Morguninn hélt áfram ferð sinni. Eftir stundarkorn mætti hann fólki úr ýmsum stéttum sem var að koma heim af næturvakt og öðrum sem héldu árla til vinnu. Góðan daginn gott fólk kallaði morguninn. En allir voru of uppteknir í sínum eigin þankagangi þannig að þeir heyrðu ekki kveðjuna. Fuglar himinsins fóru nú á stjá í ætisleit. Góðan daginn fuglar, muldraði morguninn heldur dapur. Fuglarnin tístu og sungu. Þetta var góðs viti. Kannski yrði dagurinn ekki svo slæmur þrátt fyrir allt. Morguninn tók á móti öllum sem hann sá og mætti með bros á vör.

Ljós kviknuðu í hverjum glugga eitt af öðru . Borgin var að vakna til lífsins. Góðan daginn gamli maður sem stendur við gluggann og gáir til veðurs. Góðan daginn allir til sjávar og sveita kallaði morguninn hressilega. Góðan og blessaðan daginn allir íbúar borga og bæja.

Jæja, ætli afi láti þetta ekki næja.    Góðar stundir.