afi óskar öllum bloggvinum sínum fyrr og síðar ánægjulegrar jólahátíðar, og gæfuríks komandi árs. Þakka samverustundir liðinna ára.

Góðar stundir.

Deginum brá illilega í brún þegar nóttin skall á svona næstum fyrirvara laust. Það kom deginum algjörlega í opna skjöldu. Einmitt á þeirri stundu þegar leikurinn stóð sem hæst og fjörið var rétt að byrja. Já nóttin kom og sparkaði deginum útí ystu myrkur. Þar varð dagurinn að dúsa þar til morguninn staulaðist á fætur við sólarupprás.

Nóttin getur verið æði dintótt þegar sá gállinn er á henni. Hún mismunar fólki. Sumum vaggar hún blíðlega í ró og leyfir þeim að hvílast fram að dagrenningu. Nóttin á það líka til að leggja suma í einelti og gerir þeim allt til miska sem hún má. Heldur fyrir þeim vöku sem vilja hvílast  í faðmi nætur, eftir langan erilsaman dag. Nóttin gerir þeim ýmsa óskunda.  Kemur af stað martröðum og hugarórum sem eiga sér lítinn stað í raunveruleikanum. Framkallar vonda drauma. Kvíðablöndnum hugsunum læðir nóttin að fórnarlömbum sínum, eins og eitri sem smýgur um allan líkamann. Kemur í veg fyrir að fórnarlömbin sofi meira en stutta dúra í senn. Ef dúrarnir verða of langir, ýtir nóttin kalda og dimma við svefnburkunum með harkalegum hætti svo þeir hrökkva upp lafmóðir eins og eftir eitt og hálft maraþon. Þá glottir nóttinn illyrmislega og hlær draugalegum dimmum hlátri. Það er ekki fyrr en undir morgunn sem næturdrottningin linar tökin. En þá er líka orðið of seint að lúra lengur. Skyldan kallar.

Nóttin á sér líka aðrar hliðar. Oft er hún hlýfiskjöldur óvandaðra manna, sem ganga um rænandi og ruplandi. Hlaupa um og berjandi mann og annann í tíma og ótíma. Í skjóli myrkurs umlykur hún þennan óþjóðalýð og felur þá fyrir laganna vörðum. Allt í einu er eins og nóttin sé búin að fá nóg í bili. Stjörnudýrðin flæðir um allt himinhvolfið. Litríkir englar stíga dans við undirspil léttleikandi norðurljósa. Hvílík fegurð. Hálffullur máninn dáist að allri dýrðinni.

Brátt fer að birta af degi. Roðagullin ský draga sig saman á austurhimninum. Drottning næturinnar geyspar ógurlega. Svo hátt að morguninn vaknar af værum blundi. Nóttin hefur verið honum ónæðisöm. Því er dagurinn dálítið þreyttur og stúrinn þegar hann mætir til vinnu sinnar í morgunsárið. En nóttin er lögst til hvílu. Á meðan hún hverfur inn í draumalandið sitt ráðgerir hún næsta næturgaman.

afi kveður að sinni og ætlar að njóta dagsins meðan hans nýtur við.                  Góðar stundir. 

Morguninn vaknaði heldur þungur og úrillur þennan daginn. Hann var illa sofinn. Nóttin hafði verið honum erfið. Hann hefði gjarnan viljað lúra ögn lengur. En það dugði ekkert slór eða droll. Nóttin var farin af vaktinni og nýr dagur tekinn við. Svo morguninn vrð að drattast á fætur hvort sem honum líkaði betur eða ver. Það var því mikil ólund í morgninum þegar hann renndi sér niður brattar skriður fjallsins fyrir ofan bæinn. Veðrið var hryssingslegt og gekk á með rok éljum.

Borgin svaf og bæirnir allt í kring. En þarna var einhver hreifing. Blaðburðarfólk hljóp milli húsa með hausinn undir bringu. Góðan daginn blaðberar, kallaði morguninn kannski lágum rómi því enginn heyrði til hans. Vindurinn gnauðaði hátt þegar hann feykti síðustu laufblöðunum af trjánum. Góðan daginn tréin mín stór og smá, öskraði morguninn og reyndi að yfirgnæfa vindinn. Greinar trjáa og runna feyktust til og frá. þau gátu með engu móti tekið undir kveðjuna í þessum rok rassi.

Morguninn hélt áfram ferð sinni. Eftir stundarkorn mætti hann fólki úr ýmsum stéttum sem var að koma heim af næturvakt og öðrum sem héldu árla til vinnu. Góðan daginn gott fólk kallaði morguninn. En allir voru of uppteknir í sínum eigin þankagangi þannig að þeir heyrðu ekki kveðjuna. Fuglar himinsins fóru nú á stjá í ætisleit. Góðan daginn fuglar, muldraði morguninn heldur dapur. Fuglarnin tístu og sungu. Þetta var góðs viti. Kannski yrði dagurinn ekki svo slæmur þrátt fyrir allt. Morguninn tók á móti öllum sem hann sá og mætti með bros á vör.

Ljós kviknuðu í hverjum glugga eitt af öðru . Borgin var að vakna til lífsins. Góðan daginn gamli maður sem stendur við gluggann og gáir til veðurs. Góðan daginn allir til sjávar og sveita kallaði morguninn hressilega. Góðan og blessaðan daginn allir íbúar borga og bæja.

Jæja, ætli afi láti þetta ekki næja.    Góðar stundir. 

Einn daginn sem tvíburarnir og pabbi þeirra dvöldu í Munaðarnesi var ákveðið að heimsækja þá með bræðurna frá Danmörku. Það var lagt snemma af stað til að nýta daginn sem best. Við vorum búin að hringja á undan okkur. Þannig að ábúendur vissu að okkar var von. Það var svo aftur slegið á þráðinn þegar rennt var í hlaðið í Borgarnesi. Svona til þess að móttökunefndin gæti gert sig klára.

Eitthvað hefur afi verið hugsi eða þá utan við sig því hann brunaði framhjá afleggjaranum að sumarhúsabyggðinni og stormaði á blússandi fart áleiðis norður í land. afi tók eftir því að amma var farin að lýta með undrunarsvip á hann öðru hvoru.  En sagði ekki orð. Það var ekki fyrr en sá gamli ók framhjá Samvinnuháskólanum á Bifröst sem hann áttaði sig á mistökunum. Hann snarhemlaði, snéri við hið snarasta og ók til baka á rjúkandi dekkjunum.

Þegar við ókum hægt eftir götuslóðum sumarhúsalandsins til að átta okkur á aðstæðum sáum við mann á hlaupum skógarkjarrinu. Væri ekki ráð að spyrja hann til vegar? Farþegarnir í aftursætinu voru fljótir að átta sig, þetta er Fróði kölluðu þeir. Fróði kom nú móður og másandi enda búinn að hlaupa útum allt hverfið að leita okkar. Af hverju voru þið svona lengi? Spurði Fróði þegar hann hafði náð andanum. Það var fátt um svör hjá afa, amma glotti en bræðurnir sögðu að afi hefði villst.

Í Munaðarnesi var þokkalegasta veður. Sólskin með köflum en þó nokkur norðan gola. Eftir smá hressingu voru strákarnir roknir út til að kanna nærliggjandi svæði og leiktækin við þjónustumiðstöðina. Við hin eldri létum fara vel um okkur og fengum okkur ábót á kaffið. Eftir drykklanda stund kom stráka hersingin til baka. Þá voru tekin upp töfl og spil. En ekki leið á löngu þar til þeir voru komnir út aftur. Nú var það sólbaðið og heiti potturinn sem heillaði, innan um suðandi vespur sem flögruðu um veröndina. En strákarnir létu sem þeir sæju þær ekki og héldu sínu striki.

Sem fyrr var það Eiður Orri sem hélt lengst út í baðinu. Hann sagðist elska heita potta. Nú var Guðmundur tvíburapabbi búinn að grilla og ekki til setunnar boðið en að hefja borðhaldið. Það var borðað inni við. Það voru ekki allir tilbúnir að snæða í norðan nepju og býflugnasveimi.

En allt hefur enda eins og pylsan. Svo var einnig um þetta ævintýri. Við tókum saman okkar hafurtask. Kvöddum með kurt og pí og þökkuðum veittar velgjörðir, héldum síðan af stað heim. Þegar þangað kom sögðu Hilmir og Eiður að afi hefði ekkert villst í bakaleiðinni.

En afi kveður rammvilltur og viðutan í þetta sinn. - Góðar stundir.

Vikan var fljót að líða hjá Ella og Sigrúnu. Allir dagar þaul skipulagðir. Heimsóknir og mannamót á hverjum degi og hvert einasta kvöld ekki síður. Samt fór það nú svo að einhverjir urðu útundan. En það kemur dagur eftir þennan dag og sumar eftir þetta sumar. En Hilmir og Eiður þurftu ekki síður að hafa hraðar hendur. Tvíburarnir voru að fara í Munaðarnes í eina viku og Ísidór Elís var á leið norður í Ljósavatnsskarð með mömmu sinni og pabba til Stínu ömmu og Bjarna afa. Þar ætluðu þau að dvelja í tvær vikur. Í sveitinni ætlaði litli maðurinn að halda upp á þriggja ára afmælið sitt.

Það var líka heill skógur af frænkum og frændum sem dönsku prinsarnir ætluðu að hitta. Svo nú þurftu allir að halda vel á spöðunum. Fljótlega eftir Íslandskomuna fór Eiður Orri með ömmu Elsu og afa að sækja Ísidór Elís í leikskólann. Eiður var spenntur að sjá litla frænda sinn. En þegar þeir hittust urðu þeir afar feimnir hvorir við annan. En feimnin bráði af þeim eins og dögg fyrir sólu þegar í ömmubæ kom. Nú var öllum frændunum hóað saman.

Það var þröngt á þingi og hamagangur á Hóli í ömmubæ þegar gengið var til náða um kvöldið. Ísidór Elís harð neitaði að sofna í ömmubóli þetta kvöldið. Hann vildi að sjálfsögðu sofa í stofunni hjá hinum strákunum. Það var nóg að gera hjá Guðmundi og Fróða að koma frændum sínum litlu í ró um kvöldið.

Um síðir komst á ró og friður í ömmubæ.

Morgundagurinn reið í hlað bjartur og fagur. Það fór ekki á milli mála að tvíburarnir nýfermdu voru hershöfðingjar hópsins. Þeir skipulögðu aðgerðir dagsins út í ystu æsar. Eftir morgunverðinn var allur skarinn kominn út. Eftir hádegið var farið í rólórallý. Ekki nóg með að allir róluvellirnir í Fossvogsdalnum voru heimsóttir heldur var líka gengið í Kópavoginn og leikvellir þar kannaðir líka.

Litla regnhlífarkerran hans Ísidórs Elis var tekin með þvi ekki var hægt að ætlast til að stuttfótur gæti gengið á við hina. En það fór svo að afi þurfti að dröslast með tóma kerruna allan daginn. Nema þegar Eiður leysti hann af. Sá minnsti í hópnum vildi ekki vera eftir bátur hinna.  Það sem þeir fóru fór hann líka. Eitt sinn datt hann og hruflaði sig á öðrum fætinum. Smá lítið tár en ekki eitt einasta hljóð. Allt í einu spratt hann á fætur eins og ekkert hefði í skorist. En hvíslaði að ömmu sinni hvort hann gæti fengið plástur þegar hann kæmi heim.

Þegar drengirnir voru við leik við Snælandsskólann vissum við ekki fyrr en Ísidór Elís hafði klifrað efst upp í girðingu sem umlukti einn völlinn. Það var brugðist skjótt við og hann tekinn niður. Hann er mikill dugnaðar strákur ekki síður en frændur hans stóru. Það var ekki laust við að sumir í hópnum væru orðnir hálf þreyttir þegar heim var komið. En mikið var þetta skemmtilegur dagur og í eina skiptið sem þeir voru allir saman. En tvíburarnir og Álaborgararnir áttu eftir að bralla ýmislegt meira saman.

afi kveður og rifjar eflaust eitthvað meira upp frá ævintýrum sumarsins. Þangað til góðar stundir.

Eftir faðmlög kossa og knús var farangrinum komið fyrir í bílunum tveim. Síðan var brunað í bæinn. Ella pabba þótti hægt ganga enda vanur 130 km hraða eða meira á Jóskum hraðbrautum. En kemst þótt hægt fari. Innan stundar lentum við á hlaðinu í Lómasölum. Þar var búið að undirbúa dýrindis veislu fyrir gestina langt að komnu. Þar beið lítil frænka sem ekki hafði séð frændur sína í Danmörku.

Í hönd fór annasöm vika hjá Sigrúnu og Ella. Kunningjahópurinn var stór sem þurfti að hitta og heimsækja. Enda langt um liðið síðan síðast var samankomið. Auðvitað fór það nú svo að hin stutta vika dugði ekki til að hitta alla vinina og ættingjana. Kannski tekst það í næstu ferð. Hver veit.

Einn góðviðris daginn var brennt austur í Grímsnes, í sumarbústaðinn hjá Ernu ömmu og afa Gunna. Þar var margt brasað og spjallað. Spáð og spekúlerað um gróður og ræktun. Þar var mikið fjör og mikið gaman. Grillið tekið fram og safaríkar steikur. Heiti potturinn var að sjálfsögðu ekki látinn í friði. Þar var þaulsetnastur af öllum Eiður Orri Elmarsson. Hann sat þar einn og undi hag sínum hið besta. Það var ekki fyrr en degi var farið að halla, sem afa Gunna tókst að fá baðgestinn í matinn.

Þessi skemmtilegi dagur var fljótur að líða. Áður en varði var hann að kveldi kominn og mál að halda heim. Ella og Sigrúnar beið enn eitt heimboðið. Því var ekki til setunnar boðið og haldið á heiðina.

afi kveður sérstaklega og biður ykkur vel lifa. Góðar stundir.

Það ríkti mikil eftirvætning í ömmubæ, eftir þessu sumri. Meiri en oft áður. Ekki svo að skilja að ráðgerð hafi verið heimsreisa eða sigling um Karabíahafið. Sei sei nei, ekki alveg. Það var meira í aðsigi en slíkir smámunir. Það var sem sé von á tignum gestum utan úr heimi. Eða þannig. En sem sagt dönsku prinsarnir voru væntanlegir til fósturjarðarinnar ásamt fríðu föruneyti. Ekki var spennan minni hjá öðrum vinum, frænkum og frændum. Svo ekki sé talað um ömmu Ernu og afa Gunna í Lómasölum.

Með í för voru Sigrún mamma og Elli pabbi. En þetta mun vera önnur heimsókn hans til Íslands eftir að þau fluttust til Álaborgar fyrir 5 árum. Þau ætluðu aðeins að dvelja hér í eina viku. Því var dagskrá þeirra stíft bókuð og saman þjöppuð. Nú eru þau bæði á síðasta ári í sínu námi. Hvað síðan tekur við er ekki alveg ljóst á þessari stundu. Þó eru meiri líkur en minni  að þau verði áfram úti eins og staðan er í dag.

Hilmir Atli og Eiður Orri verða hér í þrjár vikur. Því er þeirra dagskrá ekki eins samanrekin og pökkuð. Ráðgert er að amma og afi í ömmubæ fylgi þeim til Danmerkur að lokinni Íslandsförinni. Það eru hæg heimatökin þar sem þetta sumarið er beint flug til Álaborgar. Mikill munur. Nú þarf ekki að lestast eða fljúgast á milli Kaupmannahafnar og Álaborgar.

Það voru fagnaðarfundir þar sem ömmur og afar tóku á móti þessum aufúsu gestum í Leifsstöð í byrjun júlí.

afi kveður sérstaklega og býður öllum góðra stunda. Hver veit nema afi rifji upp eitthvað meira úr þessari frægðar för. Þangað til hafið það gott.

Sumri hallar meir og meir, uns það veltur um koll. Þar sem það liggur innanum fjúkandi laufin í haustnepjunni sofnar það löngum djúpum svefni. Sannkölluðum þyrnirósarsvefni. Sumarið blíða sefur af sér langar dimmar vetrarnætur og frostkalda daga. Það er ekki fyrr en það fer að halla undan fæti hjá vetri konungi sem hefur gengið svo hart að sér hann þarf að leggjast inn á spítala, að dísir vorsins fara aftur á stjá. Fyrsta verk léttdansandi dísanna er að vekja sumarið með heitum kossum sínum. Sumarið sem enn liggur undir lauffargi í litlum skógi vaknar undrandi á þessum blíðu hótum. 

Þegar sumarið sofnaði svefni hinna réttlátu skildi það eftir tregafullar og ljúfsárar minningar. Þessar hjartkæru minningar ylja okkur  rökkurstundum. Við logandi kertaljós streyma fram atburðir liðins sumars. Hryssingur hins skapstirða og kuldalega myrkrarhöfðingja hverfur eins og dögg fyrir sólu. Frá hjartans hugskoti streyma eins og heitur foss atburðir liðins tíma. Langur og strangur vetur verður stuttur við sumarsins sætu minningar.

afi kveður að sinni. Hver veit nema hann grafi upp  eina og eina minningu frá liðnu sumri. Sjáum til. Góðar stundir.

Veturinn nálgast óðfluga. Konungurinn hefur verið að safna saman vopnum sínum og liði síðustu dægrin. Óþreyjufullur og úrillur hefur hann beðið þess tíma að komast aftur til valda. Síðustu mánuði hefur sunna sól og hirðmeyjar hennar ráðið ríkjum við lítinn fögnuð veturs konungs. Þó mun hann hafa verið hvíldinni feginn um stund. En nú mætir hann tvíelfdur til leiks hinn skapstirði konungur. Það var boðað til fundar í höll konungs. Nú átti að blása til sóknar og sína mannannabörnum í heimanna tvo. Þarna voru saman komin veðurguðirnir allir einnig Ægir konungur ásamt dætrum sínum Unni sem mætti  svo ferleg og há og bauð öllum faðm sinn sem vildu. Systurnar Bára blá og Aldan há voru mikilúðlegar að sjá. Hrönn hafði hægt um sig að þessu sinni. En því meira fór fyrir veðurguðunum sem var farið að klæja í fingurna að láta almennilega til sín taka. Þær komu saman, skuggaleg næturdrottningin og hin náföla snjódrottning. Með bauli miklu  bauki og bramli ruddust kuldabolarnir í salinn. Þetta var skelfilegt lið sem þarna var samankomið. Það var samþykkt mótatkvæðalaust að hrekja haustið burt hið snarasta þrátt fyrir stutta veru þess á svæðinu. Þótt haustið hafði staðið stutt við hafði það verið bæði kalt, blautt og umfram allt vindasamt. Þrumuguðinn stormaði í þessa heljar samkundu með þunglyndislegar skýladrottningar í eftirdragi. Nú skildi láta sverfa til stáls og láta þessa Guðsvoluðu þjóð finna til tevatnsins. Svört skýin helltu úr skálum reiði sinnar yfir lönd og lýð þegar minnst varði og enginn átti von á.

Myrkraöflin höfðu tekið völdin með blóðbragðið í munninum. Við eigum ekki á góðu von næstu vikur og mánuði. Barátta góðs og ílls munu halda áfram að bítast um völdin. Hinar góðu vættir sem nú höfðu misst völdin um sinn munu halda áfram baráttu sinni og gera hinum grimmu öflum lífið leitt. Þótt ekki væri nema stöku sinnum. Þá fara norðurljósameyjar í litríkum klæðum um norðurhvelið. Þá glitra tindrandi stjörnur. Máninn glottir ýmist fullur eða hálfur. Nú eða næfurþunnur og timbraður. Á heiðskírum kvöldum flýgur svanurinn stóri og tignarlegi um himininn. Litli björn og stóri björn bregða á leik. Orion stendur vörð um velferð okkar með silfurlitað sverð sitt við beltisstað. Pólstjarnan lítil en traust gætir þess að við töpum aldrei áttum sama hvað á gengur. Karlsvagninn ekur glaðhlakkalega umhverfis þessa litlu stjörnu sem gætir þess að allir haldi áttum og vaði ekki í villu og svima.

Við látum ekki langan og strangan vetur raska ró okkar. Því er víðs fjarri. Bjóðum vetraröflunum byrginn og hvikum hvergi. Klæðum okkur eftir veðri og vindum. Lýsum upp dimmt og drungalegt skammdegið. Finnum húfur, vettlinga og trefla sem hafa legið í dvala sumarlangt. Búum ökutæki okkar vel undir veturinn. Sem sagt búumst við því versta en vonum það besta. Þá mun okkur vel farnast.

afi kveður og óskar öllum góðs vetrar. Saman mun okkur takast að þreyja þorran og góuna með vonina góðu að vopni.

Nú eru þessar kosningar yfirstaðnar. Allir unnu. Ýmist stór sigur, lítinn sigur, varnarsigur, nauman sigur eða engan sigur. Í þeim hópi var afi. Hann tapaði. Þótt ljótt sé að segja frá þá skíttapaði karl kvölin. afi var einkar áhugalítill fyrir þessar kosningar. Honum ofbauð ruglið, bullið og þvættingurinn frá hinum svokölluðu frambjóðendum. Því fóru allar kosningaumræður fyrir ofan garð og neðan hjá afa. Ekki voru auglýsingar flokkanna hæðnishót betri, nema þvísíður sé. Hvað átti afi að kjósa? Átti hann að sitja heima með hendur í skauti og láta aðra um að ráða hag þessarar Guðsvesölu þjóðar? Þótt afi sé ekki ginkeyptur fyrir auglýsingum þá var ein sem fangaði hug hans og hjarta. Ákvörðunin var tekin.

Keikur og hnakkakerrtur arkaði afi á kjörstað í Kringlunni og dró ömmu nauðuga viljuga með sér. afi átti von á langri biðröð en svo var ekki. Í röðinni voru tveir af fyrrverandi samstarfsmönnum afa hjá Sjónvarpinu. Margt var spjallað og skrafað en ekki minnst einu orði á pólitík. Sey, sey nei, enda er það hin mesta leiðinda tík. Sigurviss gekk afi frá sínum kjörseðli. Ekkert var strikað út, enda var þetta mjög sigurstranglegur listi. Þetta virtist vera eini listinn sem ekki bauð upp á kosningakaffi. En afi lét sér það vel líka. Ekkert óþarfa bruðl á þessum síðustu og verstu tímum. Mínir menn!

Sjaldan eða aldrei hefur afi beðið kosningaúrslita með jafn mikilli óþreygju og spenningi sem nú. afi var viss um sigur, en hversu stór yrði hann?  Strax eftir lokun kjörstaða komu fyrstu tölur. afa féll allur ketill í eld. Þetta voru skelfilegar tölur. Það leit útfyrir algjöran ósigur hjá afa. Það var snemma gengið til náða þetta kvöldið í ömmubæ. Enda ekki eftir neinu að bíða. Úrslitin lágu fyrir. Þennan kosningadag hafði afi verið auðmýktur á hinn hroðalegasta hátt. Aldrei aftur skyldi hann láta glepjast að fjálglegum auglýsingum. Eins og afa er innanbrjósts nú mun líða langur tími þangað til að þessi listi fái að njóta hans atkvæðis aftur.

Sem betur fer eru kosningar leynilegar, en um leið og afi kveður tapsár og óríkur vill hann öðrum til varnaðar láta það fylgja með hér, að hann kaus LOTTÓ.

Góðar stundir.